Deze keer schrijf ik wat meer over hoe onze kinderen ons Zambia-avontuur vinden.

Bij Tamara (4 jaar) popt er af en toe ineens een vraag op. ‘Hebben ze ook stiften in Zambia?’, ‘Is er een wc in Zambia?’, ‘Kan mijn pop mee in mijn koffer?’ Het antwoord op deze vragen is meestal eenvoudig en duidelijk, en dan is het voor haar voldoende. Alleen de taal is een terugkerend onderwerp. ‘Als ik dan iets in het Nederlands zeg, dan denken die kindjes ‘wat zegt dat meisje?’. Want volgens haar beleving ‘praten gewone mensen Nederlands, en andere mensen Engels’. We oefenden daarom met elkaar hoe je ook met handen en voeten iets duidelijk kunt maken en samen kunt spelen – dat stelde haar gerust.

Voor Jasper en Ruben is ‘naar-het-buitenland-gaan’ een onderwerp wat al een paar jaar af en toe aan de orde komt. Redelijk vanaf het begin van onze zoektocht, zomer 2023, hebben we met hen gepraat over wat ze zouden vinden van een verhuizing naar het buitenland. Vanaf het eerste moment reageerden ze daar positief op. En dat is – heel fijn – tot op dit moment zo. Natuurlijk overzien ze niet volledig wat het betekent om zo lang weg te gaan, en houden we in ons hoofd ook wel rekening met mogelijke struggles als we eenmaal in Zambia zijn, maar voor nu leven we er als gezin op een fijne manier naar toe. Sommige dagen of weken hebben we het helemaal niet over Zambia, en sommige weken komt het dagelijks wel even langs. Dat we daar bijvoorbeeld geen broodje hagelslag of kwakworst meer zullen eten. Maar dat de mango’s daar wel gewoon aan de boom groeien. Of dat je aan skeelers niets hebt in Zambia, maar dat het er wel bijna altijd buiten-speel-weer is.

En Wietse? Die kent de woorden ‘bye’, ‘all right’ en ‘let’s go’ al…

Met elkaar lezen we al een tijdje tussen de middag uit een Engelse kinderbijbel en we bidden dan ook in het Engels. Dat laatste is vooral ook een oefening voor onszelf – alhoewel Jasper op school het ‘Onze Vader’ in het Engels geleerd heeft en dit soms ook met ons bidt. We realiseren ons dat het vast wel even wennen zal zijn met de taal. Wat daarom heel fijn is, is dat Jasper en Ruben straks in het Nederlands les zullen krijgen! Ze gaan een homeschool-klasje vormen met ongeveer tien Nederlandse kinderen (van gezinnen die voor een andere organisatie werken), onder begeleiding van een Nederlandse juf. ‘Juf Mirjam’ woont nu al in Zambia en hoopt per september te starten met deze klas. We hebben Mirjam afgelopen zomer ‘toevallig’ ontmoet in Zambia en we zijn super blij met deze mogelijkheid. Oké, ze moeten iedere ochtend op tijd uit bed, want ‘school’ begint om 08.00 uur – maar ze zijn wel iedere middag om 12.30 uur al klaar. Genoeg tijd om ’s middags letterlijk spelenderwijs Engels te leren dus! (De officiële taal in Zambia is Engels. Er worden ook lokale talen gesproken, maar in ieder geval voor de kinderen is Engels waarschijnlijk voldoende.)

Voor Tamara (en Wietse) is er een pre-school (t/m 5 jaar), op loopafstand en erg kleinschalig. Dat is wel in het Engels, maar van alle kanten horen we dat kinderen op die leeftijd zich een andere taal met drie maanden al een eind eigen kunnen maken. We moeten hiervoor nog bedenken hoeveel ochtenden ze hiernaartoe zullen gaan en wat we juist zelf thuis gaan oppakken.

Naast voorbereiden voor straks, komt ook het thema ‘afscheid nemen’ langzaamaan aan de orde. Op hun huidige school mochten Jasper, Ruben en Tamara onze flyer uitdelen in hun klas, en ook op de jongensclub vertelden de jongens over onze verhuizing naar Zambia. Van de club kregen ze vervolgens van alle jongens en van de leiding een ‘handje’ met een wens. Super leuk!

Wat ook helpt als het gaat om afscheid nemen, is nadenken over welke spullen er mee gaan en wat er achterblijft in Nederland. Én welke spullen we eigenlijk wel kunnen verkopen, omdat we ze niet veel gebruiken of ze toch niet zo belangrijk voor ons zijn. Onze Koningsdagactie (kijk op onze actiepagina!) is daarom naast praktische voorbereiding ook een stukje mentale voorbereiding. Welkom!